v slovarju PONS
I. be·ken·nen* neprav. GLAG. preh. glag.
II. be·ken·nen* neprav. GLAG. povr. glag.
1. bekennen (zu jdm/etw stehen):
schul·dig [ˈʃʊldɪç] PRID.
1. schuldig (verantwortlich):
2. schuldig PRAVO:
3. schuldig ur. jez. (gebührend):
Kir·che <-, -n> [ˈkɪrçə] SAM. ž. spol
2. Kirche (bestimmte Glaubensgemeinschaft):
be·fan·gen [bəˈfaŋən] PRID.
2. befangen PRAVO (voreingenommen):
| ich | bekenne | |
|---|---|---|
| du | bekennst | |
| er/sie/es | bekennt | |
| wir | bekennen | |
| ihr | bekennt | |
| sie | bekennen |
| ich | bekannte | |
|---|---|---|
| du | bekanntest | |
| er/sie/es | bekannte | |
| wir | bekannten | |
| ihr | bekanntet | |
| sie | bekannten |
| ich | habe | bekannt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | bekannt | |
| er/sie/es | hat | bekannt | |
| wir | haben | bekannt | |
| ihr | habt | bekannt | |
| sie | haben | bekannt |
| ich | hatte | bekannt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | bekannt | |
| er/sie/es | hatte | bekannt | |
| wir | hatten | bekannt | |
| ihr | hattet | bekannt | |
| sie | hatten | bekannt |